Husarz wędrowny — ważka z Maroka
Husarz wędrowny (Anax ephippiger) to duża ważka z rodziny żagnicowatych, szeroko rozprzestrzeniona w Afryce, w tym w Maroku, a także na Bliskim Wschodzie i w południowej Azji. Słynie z dalekich wędrówek: z ciepłymi prądami powietrza dolatuje do Europy, a od lat 90. XX wieku jest notowany również w Polsce.
Ważka pustyń i sawann
Husarz wędrowny żyje przede wszystkim w suchych i półsuchych regionach Afryki. Rozmnaża się w płytkich, nagrzanych zbiornikach wodnych, często okresowych – kałużach i rozlewiskach, które pojawiają się po deszczach. Larwy rozwijają się szybko, dzięki czemu gatunek zdąży wydać kolejne pokolenie, zanim woda wyschnie. W Maroku warto go wypatrywać właśnie przy takich wodach.
Wędrówki z wiatrem
To jeden z najbardziej wędrownych owadów świata. Ważki przemieszczają się razem z wiatrami monsunowymi i frontami atmosferycznymi, pokonując setki, a nawet tysiące kilometrów. Regularnie pojawiają się na Malcie, coraz częściej na południu Anglii, a pojedyncze osobniki docierały nawet na Islandię.
W Polsce husarz wędrowny pojawia się nieregularnie – zalatuje wiosną z korzystnymi prądami powietrza, a pierwsze obserwacje pochodzą z pierwszej połowy lat 90. XX wieku. Dorosłe ważki widuje się od maja do października; jesienią może pojawić się drugie pokolenie, wyhodowane już na miejscu. Nie przetrwa ono jednak naszej zimy, dlatego każde pojawienie się gatunku zależy od nowego nalotu z południa.
Jak wygląda husarz wędrowny
Husarz wędrowny jest nieco mniejszy od innych husarzy – ciało dorosłej ważki mierzy ok. 6 cm. Ma dużą głowę z wielkimi oczami i piaskowo-brązowy tułów oraz odwłok. Samce wyróżniają się niebieską plamą w kształcie siodła u nasady odwłoka; stąd łacińska nazwa ephippiger, czyli „noszący siodło”. U samic plama jest bledsza albo jej brak. W Polsce gatunek bywa mylony z husarzem mniejszym, który ma jednak ciemniejszy, brązowo-fioletowy tułów.
Gdzie obserwować ważki w Maroku
Najwięcej ważek widać przy wodzie: nad rzekami spływającymi z Atlasu, w oazach z kanałami nawadniającymi oraz na mokradłach wybrzeża, m.in. w Parku Narodowym Souss-Massa koło Agadiru. Więcej o chronionych obszarach przeczytasz w artykule Parki narodowe Maroka, a o innych zwierzętach kraju – w tekście Świat zwierzęcy Maroka.